Normy rozwojowe mowy dziecka

Jeżeli jesteś rodzicem, z pewnością zastanawiasz się, jakie są normy rozwojowe w przypadku rozwijającej się mowy. Przybywam z pomocą 🙂

Według większości badań dziecko powinno zacząć mówić pierwsze świadome słowa około roku. Jeśli tego nie robi – warto udać się na konsultację. Idąc tym tokiem rozumowania, dwulatek w ogóle nie mówiący również może budzić niepokój rodzica – nie przejmuj się, skonsultuj dziecko ze specjalistą od mowy – NIE LEKARZEM RODZINNYM.

Udaj się do neurologopedy bądź logopedy. To on Ci pomoże 🙂 Często lekarze rodzinni nie znają norm rozwoju mowy, podobnie jak my logopedzi nie znamy się na przedziałach wiekowych odnośnie poszczególnych szczepień 🙂

 

 

Jeżeli 3-latek zamienia głoski /l,ł/ na głoskę /j/ nie jest to normą i automatycznie zapala się lampka o ryzyku wystąpienia seplenienia miedzyzębowego – nie przejmuj się, ale REAGUJ.

 

Jeżeli 4-latek ma wadę, jak powyżej, czyli brak pionizacji języka a do tego nieprawidłowo realizuje głoski syczące /s,z,c,dz/ bądź nie realizuje ich wcale – nie przejmuj się, REAGUJ.

 

Jeżeli 5-latek ma wady, jak powyżej, a do tego/lub nie realizuje głosek szumiących /sz,rz,cz,dź/ a zamienia je na inne, najczęściej na  /s,z,c,dz/ nie przejmuj się, REAGUJ.

 

No i w końcu 6-latek – gdy w jego mowie brak realizacji jakiejkolwiek głoski – nie przejmuj się, ale REAGUJ. Nigdy nie jest za późno na rozpoczęcie terapii logopedycznej.

 

 

Nigdy nie trzeba się też panicznie jej bać – zdrowy rozsądek i czujność przede wszystkim.

 

BIBLIOGRAFIA:
1. Grabias S. Logopedia — nauka o biologicznych uwarunkowaniach języka i zachowaniach językowych. Logopedia 2010/2011; 39/40: 9–34.
2. Kaczorowska-Bray K., Walencik-Topiłko A. Stanopieki logopedycznej w leczeniu chorych z afazją. Rzeczywistość i perspektywy.

3. W: Herzyk A.,Daniluk B., Pąchalska M., MacQueen B.D. (red.).
4. Neuropsychologiczne konsekwencje urazów głowy. Jakość życia pacjentów. Wydawnictwo UMCS, Lublin 2003

5. Kamińska B., Siebert B. Podstawy rpzwpju mowu u dzieci. Wybrane problemy kliniczne, Forum medycyny rodzinnej; 2012 (6) : 236-243