Czy dyslalia wpływa na jakość życia dziecka? Moje badania

Wada wymowy to nie tylko źle wymawiana głoska. Dla dziecka bywa źródłem stresu, wycofania i niższego poczucia wartości. Postanowiłam to sprawdzić i przeprowadziłam własne badanie wśród rodziców. Dzielę się wynikami.

1Dlaczego zbadałam jakość życia

W gabinecie wielokrotnie widziałam, że dziecko z dyslalią nie zmaga się tylko z wymową. Często milknie w grupie, denerwuje się, gdy nie jest rozumiane, unika rozmów. Chciałam sprawdzić, jak rodzice oceniają komfort życia swoich dzieci z wadami wymowy.

2Jak wyglądało badanie

Badanie przeprowadziłam w formie anonimowej ankiety, po uzyskaniu zgody Komisji Bioetycznej Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku. Wzięło w nim udział 50 rodziców dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, u których zdiagnozowano dyslalię.

Narzędziem był mój autorski kwestionariusz z pytań otwartych i zamkniętych, dotyczących między innymi przebiegu terapii, słuchu, ortodoncji, emocji dziecka i jego relacji z rówieśnikami.

3Co pokazały wyniki

Wady wymowy znacznie częściej dotyczyły chłopców, którzy stanowili 64 procent badanych dzieci, niż dziewczynek, czyli 36 procent.

Bardzo wyraźnie zaznaczył się wątek emocjonalny. Aż 94 procent dzieci rodzice określili jako wysoko wrażliwe. Część przejawiała też zachowania agresywne, najczęściej wtedy, gdy ktoś poprawiał ich wymowę lub kazał coś powtórzyć.

Potwierdził się związek wad wymowy z laryngologią i ortodoncją. 88 procent dzieci pozostawało pod stałą opieką laryngologa, a 70 procent pod opieką ortodonty. Komfort życia dzieci rodzice najczęściej ocenili jako przeciętny.

4Wnioski

Z badania wyciągnęłam kilka wniosków. Jakość życia dzieci z dyslalią w ocenie rodziców jest poniżej przeciętnej. Wady wymowy częściej dotykają chłopców. Często towarzyszą im wady anatomiczne, zaburzenia słuchu i problemy emocjonalne, a także trudności w nauce czytania i pisania.

Dzieci z wadami wymowy są bardziej wrażliwe i bojaźliwe, mają niższe poczucie wartości i często wycofują się z sytuacji wymagających rozmowy. I wniosek najważniejszy z praktycznego punktu widzenia: ogromną rolę w terapii odgrywają rodzice.